Gdy wracam do Rapture w „Burial at Sea”, najbardziej lubię oglądać miasto, zanim jego utopia na dobre się rozpadnie. Podwodna metropolia Andrew Ryana lśni neonami, reklamami i dekoracjami art déco, a za wielkimi oknami przepływają wieloryby i żółwie. W restauracjach splicerzy serwują drinki, na ławkach mieszkańcy wpatrują się w ocean, a w galerii sztuki wiszą surrealistyczne obrazy. Nawet krótki spacer zamienia się w polowanie na szczegóły: szukam taśm do odsłuchania, ukrytych zakamarków i scenek, które ożywają, gdy tylko podejdę bliżej.
Rapture najpierw olśniewa przepychem, a potem odsłania mroczne oblicze. To właśnie kontrast między pięknem miasta a jego upadkiem nadaje tej historii wyjątkowy klimat.
W pierwszym epizodzie wcielam się w Bookera DeWitta — prywatnego detektywa w lakierowanych butach, którego odwiedza Elizabeth w chłodnej odsłonie femme fatale. Razem szukamy zaginionej Sally, a trop prowadzi nas między innymi do teatru Sander’a Cohena i domu towarowego Fontaine’a. Rozgrywka trwa zwykle 1,5–2 godziny, choć dokładna eksploracja może wydłużyć ją do ponad 4 godzin. Całkiem niedawno pisaliśmy o tym w tym wpisie. Fabuła nawiązuje do „BioShock Infinite”, a spotkania ze znajomymi postaciami i detale codzienności Rapture sprawiają mi frajdę. Zadania bywają jednak proste: przeszukuję sklepy, znajduję klucz i zamykam włazy.
Elizabeth stawia na ciszę, gdy Rapture pogrąża się w szaleństwie
W drugiej odsłonie przejmuję kontrolę nad Elizabeth. Nie może ona polegać na sile Bookera, dlatego zamiast frontalnych starć częściej wybieram ciszę i spryt. Korzystam z kuszy z trzema rodzajami bełtów: usypiającymi, obezwładniającymi obszarowo oraz dźwiękowymi, które odciągają uwagę przeciwników. Plazmid Podglądacz pozwala dostrzegać wrogów przez ściany i na chwilę znikać im z oczu, a szyby wentylacyjne pomagają przemknąć obok zagrożeń. Uważam też na wodę i potłuczone szkło, bo hałas może zaalarmować splicerów. Ten epizod trwa zwykle około 6 godzin. Podczas eksploracji trafiam między innymi do laboratoriów Yi Suchonga i poznaję ciekawostki łączące Rapture z Columbią.
Najbardziej cenię kontrast między pięknem miasta a jego narastającym szaleństwem. Przechodzę od eleganckich ulic i sklepowych witryn do splądrowanych korytarzy pełnych splicerów, śladów walki i głodu ADAM-u. Historia Kena Levine’a splata losy Elizabeth, Bookera i Sally z wydarzeniami znanymi z wcześniejszych gier, a finał mocno porusza, choć pozostawia kilka pytań bez odpowiedzi. Pierwsza część „Burial at Sea” jest krótka, druga — obszerniejsza, ale dla mnie to przede wszystkim wyjątkowa okazja, by zobaczyć Rapture jako żywe miasto: pełne ludzi, detali i obietnicy, która nieuchronnie zmienia się w koszmar.
| Obszar oceny | Burial at Sea – Episode One | Burial at Sea – Episode Two | Znaczenie dla całego dodatku |
|---|---|---|---|
| Rola w historii | Wprowadza Bookera DeWitta jako detektywa w Rapture i Elizabeth w stylu femme fatale. | Kontynuuje wydarzenia po finale pierwszego epizodu; gracz kieruje Elizabeth. | Dwa epizody tworzą jedną opowieść łączącą wątki BioShock Infinite z pierwszym BioShockiem. |
| Punkt wyjścia fabuły | Booker i Elizabeth szukają zaginionej dziewczynki Sally. | Elizabeth podejmuje misję dla Atlasa, by ocalić Sally i wydostać się z domu towarowego Fontaine’a. | Poszukiwania Sally wiążą los bohaterów z wydarzeniami rozgrywającymi się w Rapture. |
| Powiązania z serią | Nawiązuje do BioShock Infinite, a zarazem pokazuje Rapture przed upadkiem. | Rozwija połączenia między Infinite a pierwszym BioShockiem; pojawiają się postacie i motywy znane z obu gier. | Najwięcej z fabularnych nawiązań i kontekstów docenią osoby znające obie główne gry. |
| Miejsce akcji i klimat | Rapture w okresie świetności, z architekturą art déco, neonami, sklepami, restauracjami i teatrem Sander’a Cohena. | Głównie zrujnowany dom towarowy Fontaine’a, laboratoria Suchonga oraz inne niebezpieczne obszary. | Kontrast między eleganckim miastem a jego mrocznymi, zniszczonymi zakamarkami buduje atmosferę powrotu do Rapture. |
| Główny bohater | Booker – detektyw dysponujący możliwościami i stylem walki zbliżonymi do BioShock Infinite. | Elizabeth – mniej odporna od Bookera, dlatego częściej musi unikać bezpośrednich starć. | Zmiana perspektywy w drugim epizodzie wyraźnie zmienia tempo i sposób prowadzenia rozgrywki. |
| Styl rozgrywki | Przede wszystkim eksploracja i walka; mechanicznie bliski BioShock Infinite. | Uproszczona skradanka akcji z cichym omijaniem, odwracaniem uwagi i eliminowaniem przeciwników. | Episode Two wnosi większą zmianę w mechanice niż Episode One. |
| Skradanie się | Nie jest głównym założeniem; potyczki i strzelanie pozostają ważną częścią rozgrywki. | Wykrycie przez wrogów może sprowadzić wsparcie; hałas powodują m.in. woda i potłuczone szkło. | Ostrożne planowanie ruchów jest szczególnie istotne w drugim epizodzie. |
| Narzędzia Elizabeth | Elizabeth towarzyszy Bookerowi i może pomagać mu w trakcie przygody. | Podglądacz pozwala czasowo się ukryć i dostrzegać przeciwników przez ściany; dostępne są też wytrychy, szyby wentylacyjne i kusza. | Umiejętności Elizabeth rekompensują jej mniejszą wytrzymałość i wspierają taktyczne podejście. |
| Kusza i amunicja | Nie stanowi kluczowego elementu rozgrywki. | Kusza korzysta z 3 typów bełtów: usypiających pojedynczego wroga, obezwładniających grupę gazem oraz dźwiękowych odwracających uwagę. | Różne rodzaje amunicji pozwalają dostosować sposób działania do sytuacji. |
| Dodatkowe zdolności | Pojawia się nowy plazmid i ograniczone wykorzystanie znanych z Infinite mechanik. | Poza Podglądaczem Elizabeth może korzystać m.in. z Opętania, Dziadka Mroza i Żelaznej Skóry. | Drugi epizod łączy nowe rozwiązania z rozpoznawalnymi elementami serii. |
| Skala walki | Mniej dużych starć niż w Infinite; walka bywa powtarzalna, a przeciwnicy mogą pojawiać się po wejściu do określonych miejsc. | Bezpośrednie starcia są ryzykowne, choć później możliwe jest także siłowe rozwiązanie części sytuacji. | Rozgrywka jest skromniejsza od pełnej gry, a drugi epizod mocniej premiuje unikanie walki. |
| Długość | Około 1,5–2 godzin według przytoczonych recenzji; w jednym zapisie gracza odnotowano 4 godz. 31 min. | Około 6 godzin według jednej z recenzji; czas zależy od tempa i eksploracji. | Łącznie można liczyć na około 7,5–8 godzin według szacunków recenzenckich, z możliwymi różnicami między graczami. |
| Tempo i konstrukcja zadań | Krótka przygoda; część zadań opiera się na przeszukiwaniu sklepów i wykonywaniu prostych celów. | Więcej okazji do eksploracji, skradania i odkrywania szczegółów świata. | Pierwszy epizod bywa oceniany jako zbyt krótki i schematyczny, drugi jako pełniejszy oraz bardziej urozmaicony. |
| Fabuła i zakończenie | Buduje napięcie i stawia pytania, ale finał może być trudny do zrozumienia bez kontekstu. | Wyjaśnia część wątków z Infinite i pierwszego epizodu; zakończenie jest mocne, choć nie wszystkie pytania muszą znaleźć odpowiedź. | Najlepiej traktować oba epizody jako wspólną historię, a nie niezależne dodatki. |
| Wymagana znajomość gier | Warto wcześniej ukończyć BioShock Infinite, by lepiej odczytać fabularne nawiązania. | Najlepiej zagrać po BioShock Infinite, pierwszym epizodzie Burial at Sea i pierwszym BioShocku. | Kolejność zalecana: BioShock Infinite → Burial at Sea – Episode One → Burial at Sea – Episode Two; znajomość pierwszego BioShocka pomaga docenić finał. |
| Werdykt | Atrakcyjny powrót do Rapture, ale krótki i mniej przekonujący pod względem zadań oraz walki. | Silniejszy fabularnie i bardziej odmienny w rozgrywce; szczególnie polecany fanom skradania i serii. | Warto poznać całość przede wszystkim dla historii, klimatu Rapture i powiązań z uniwersum; sam pierwszy epizod może nie wystarczyć, by uzasadnić zakup. |
Fabuła łącząca BioShock Infinite z początkiem serii
Gdy wracam myślami do BioShock Infinite: Burial at Sea, widzę przede wszystkim pomost między historią Bookera i Elizabeth a początkiem pierwszego BioShocka. Dodatek przenosi nas do Rapture, podwodnego miasta Andrew Ryana, jeszcze przed jego upadkiem. W pierwszym epizodzie Booker pracuje jako detektyw, a Elizabeth — chłodna i pewna siebie femme fatale — prosi go o odnalezienie zaginionej Sally. Trop wiedzie przez eleganckie ulice, teatr Sandera Cohena i dom handlowy Franka Fontaine’a, gdzie wkrótce pojawiają się oznaki przemocy i chaosu.
Najbardziej podoba mi się kontrast między Rapture u szczytu świetności a miastem znanym z wcześniejszych gier. Art déco, neony, restauracje, galerie i podwodne widoki pełne wielorybów oraz żółwi ustępują z czasem miejsca zniszczonym sklepom, splicerom i eksperymentom z ADAM-em. Pierwszy epizod trwa około dwóch godzin, ale dokładna eksploracja może wydłużyć go do ponad czterech. Druga część skupia się na Elizabeth, mocniej rozwija fabułę i prowadzi ją ku wydarzeniom z pierwszego BioShocka. Warto wcześniej poznać Infinite i oba epizody dodatku, ponieważ opowieść opiera się na powiązaniach, które najlepiej odkrywać bez pośpiechu.
Najważniejsze elementy dodatku to:
- powrót do Rapture przed upadkiem miasta;
- śledztwo Bookera w sprawie zaginionej Sally;
- skradankowa rozgrywka Elizabeth w drugim epizodzie;
- powiązanie fabuły Infinite z wydarzeniami z pierwszego BioShocka.
Elizabeth ryzykuje wszystko, by ocalić Sally i odkupić winy
W drugim epizodzie przejmuję kontrolę nad Elizabeth, która musi ocalić Sally i zmierzyć się z konsekwencjami wcześniejszych wydarzeń. Twórcy zmieniają tempo rozgrywki: zamiast polegać na sile Bookera, bohaterka skrada się, korzysta z szybów wentylacyjnych, otwiera zamki wytrychem i obserwuje przeciwników przez ściany. Pomaga jej plazmid Podglądacz, a elegancka kusza mieści trzy rodzaje bełtów: usypiające, obezwładniające gazem oraz odwracające uwagę dźwiękiem. Dzięki temu Rapture znów staje się miejscem, w którym każdy krok — choćby po wodzie czy rozbitym szkle — może zdradzić naszą obecność.
Najważniejsze jest jednak to, jak Burial at Sea łączy motywy winy, poświęcenia i odkupienia z mitologią obu odsłon serii. W laboratoriach Yi Suchonga znajdziemy wskazówki dotyczące technologii Rapture, a także zaskakujące tropy związane z wynalazkami Columbii i postaciami z pierwszego BioShocka. Zakończenie domyka opowieść Infinite i prowadzi ku początkom serii, choć pozostawia też kilka kwestii do własnej interpretacji. To krótka, momentami mroczna podróż, która nadaje początkowi BioShocka nowe, bardziej osobiste znaczenie.
Ciekawostka: w drugim epizodzie Elizabeth może wykorzystać kuszę nie tylko do cichego obezwładniania wrogów — bełty dźwiękowe pozwalają odciągnąć uwagę splicerów i otworzyć sobie drogę przez Rapture bez wszczynania alarmu.
Elizabeth w roli skradankowej bohaterki
Poniżej znajdziesz najważniejsze elementy skradankowej przygody Elizabeth w drugim epizodzie „Burial at Sea”: jej narzędzia, sposoby unikania zagrożeń oraz wpływ rozgrywki na historię.
- Mniejsza odporność wymaga większej ostrożności. Elizabeth jest mniej wytrzymała niż Booker, dlatego bezpośrednie starcia rzadko się opłacają. Zamiast atakować grupy przeciwników, obserwuj ich trasy, wybieraj bezpieczne przejścia i eliminuj tylko tych, którzy blokują drogę.
- Podglądacz ułatwia planowanie. Dzięki temu plazmidowi Elizabeth na krótko staje się niewidzialna i widzi przez ściany przeciwników oraz ważne obiekty. Może więc rozpoznać zagrożenia i zaplanować trasę, zanim wejdzie do niebezpiecznego pomieszczenia.
- Kusza oferuje kilka cichych rozwiązań. Jej bełty usypiają pojedynczego wroga, obezwładniają grupę gazem albo odciągają przeciwników dźwiękiem. W ten sposób Elizabeth po cichu usuwa zagrożenia lub tworzy sobie okazję, by przemknąć obok nich.
- Hałas może sprowadzić kłopoty. Wrogowie reagują nie tylko na widok bohaterki: alarm może wywołać zarówno chrzęst potłuczonego szkła, jak i chlupot wody. Dlatego wybieraj ciche trasy i obserwuj wskaźniki zaalarmowania nad głowami przeciwników.
- Wentylacja i wytrychy otwierają alternatywne drogi. Elizabeth może przemykać szybami wentylacyjnymi, a zamki otwierać wytrychami podczas krótkiej minigry. Ponadto w niektórych sytuacjach potrafi hakować urządzenia, takie jak wieżyczki strażnicze.
- Zachowaj siłę na sytuacje awaryjne. Jeśli przeciwnicy wykryją bohaterkę, pomogą jej środki obezwładniające i inne plazmidy, w tym Opętanie czy Żelazna Skóra. Mimo to ciche podejście pozostaje podstawą, szczególnie wobec silniejszych wrogów i przy ograniczonych zasobach.
- Skradanie zmienia charakter przygody. Akcja rozgrywa się w Rapture, a późniejsze wydarzenia prowadzą również do innych ważnych miejsc znanych z uniwersum. Eksploracja i ukrywanie się stopniowo odsłaniają fabularne powiązania, dzięki czemu Episode Two wyraźnie różni się od bardziej nastawionych na walkę części serii.
Krótki epizod czy warte uwagi zwieńczenie historii?
Kiedy wracam myślami do „Burial at Sea”, widzę dodatek, który zaczyna się jak krótki, elegancki spacer po Rapture, a kończy jako pełnoprawne zwieńczenie historii. Pierwszy epizod trwa około dwóch godzin, choć dokładne zwiedzanie może wydłużyć go do ponad czterech. Wcielam się w Bookera DeWitta, prywatnego detektywa, którego odwiedza Elizabeth w chłodnej odsłonie femme fatale. Razem szukamy zaginionej dziewczynki, Sally. Trop prowadzi przez miasto Andrew Ryana tuż przed jego upadkiem: pełne neonów, secesyjnych dekoracji, galerii i sklepów, a zarazem wciąż spokojne życie pod wodą.
Najbardziej lubię atmosferę tej części: wieloryby przepływające za szybami, restauracje pełne splicerów, obrazy art déco i teatr Sandera Cohena, który kradnie każdą scenę. Zarazem mam wrażenie, że twórcy nie zawsze wiedzą, jak wykorzystać to piękne tło. Zadania, takie jak przeszukanie trzech sklepów, ustępują miejsca powtarzalnym starciom, a finał pierwszego epizodu może wydać się wymuszony i niejasny. Zamiast długiej przygody dostaję więc krótką, starannie wykonaną pocztówkę z Rapture — efektowną, ale nie do końca satysfakcjonującą.
Skradanie, Sally i finał, który zostaje w pamięci
W drugiej odsłonie znów spotykam Elizabeth, ale tym razem to ona prowadzi opowieść, a rozgrywka zmienia się w skradankę z perspektywy pierwszej osoby. Elizabeth jest mniej odporna niż Booker, dlatego korzystam z kuszy z trzema rodzajami bełtów, wytrychów, szybów wentylacyjnych oraz plazmidu, który pozwala widzieć wrogów przez ściany i na krótko znikać im z oczu. Omijam kałuże i potłuczone szkło, bo hałas może ściągnąć przeciwników. Zamiast wdawać się w otwartą walkę, odwracam ich uwagę, usypiam ich albo przemykam za ich plecami. Około sześciu godzin rozgrywki daje temu epizodowi znacznie więcej przestrzeni niż pierwszej części.
Właśnie tutaj zaczynam rozumieć, po co ta podróż miała sens. Misja związana z Sally, Atlasem i naukowcem Yi Suchongiem splata wątki obu gier, a laboratoria oraz znajome postacie dodają szczegółów o technologiach Rapture i Columbii. Zakończenie mocno porusza i zostaje ze mną dłużej niż efektowny, lecz urwany finał pierwszej części. Dlatego uważam „Burial at Sea” za nierówną historię: pierwszy epizod bywa krótkim, nieco wymuszonym powrotem, natomiast drugi zmienia go w warte uwagi zwieńczenie całej opowieści.
Ciekawostka: Drugi epizod „Burial at Sea” mocno stawia na skradanie, bo Elizabeth jest mniej odporna niż Booker — potłuczone szkło i kałuże mogą zdradzić jej pozycję, więc nawet sposób poruszania się ma znaczenie.
FAQ - Najczęstsze pytania i odpowiedzi
Czym jest „Burial at Sea” i jak łączy się z pozostałymi grami z serii?To dwuczęściowy dodatek do „BioShock Infinite”, który przenosi akcję do Rapture i łączy losy Elizabeth oraz Bookera z wydarzeniami z pierwszego „BioShocka”. Najlepiej zagrać w niego po ukończeniu „BioShock Infinite”; znajomość pierwszej części serii pomaga docenić fabularne nawiązania.
Jak długo trwa „Burial at Sea”?Pierwszy epizod zajmuje zwykle około 1,5–2 godzin, choć dokładna eksploracja może go wydłużyć. Drugi trwa około 6 godzin, więc całość zapewnia mniej więcej 7,5–8 godzin rozgrywki, zależnie od tempa i stylu gry.
Na czym polega różnica między rozgrywką w obu epizodach?W pierwszym epizodzie kierujemy Bookerem, a rozgrywka przypomina „BioShock Infinite” i skupia się na eksploracji oraz walce. W drugim wcielamy się w Elizabeth, która jest mniej odporna i częściej musi skradać się, odwracać uwagę przeciwników oraz korzystać z szybów wentylacyjnych.
Jakie narzędzia pomagają Elizabeth w skradaniu?Elizabeth korzysta z kuszy z bełtami usypiającymi, gazowymi i dźwiękowymi, a także z plazmidu Podglądacz, który pozwala dostrzegać wrogów przez ściany i na krótko się ukryć. Pomagają jej również wytrychy i szyby wentylacyjne, a hałas na wodzie lub potłuczonym szkle może zdradzić jej pozycję.
Czy warto zagrać w „Burial at Sea”?Warto przede wszystkim dla klimatu Rapture, fabularnych powiązań z serią i mocnego zakończenia drugiego epizodu. Pierwsza część jest krótka, a jej zadania bywają proste, ale razem oba epizody tworzą ciekawą historię, szczególnie dla fanów „BioShocka”.
