Ile jest części książek o Wiedźminie? Kolejność tomów i opowiadań

Gdy pytam, ile tomów liczy saga o Wiedźminie, najkrótsza odpowiedź brzmi: pięć. Tyle obejmuje główna powieściowa opowieść Andrzeja Sapkowskiego o Geralcie z Rivii i Ciri — od „Krwi elfów” po „Panią Jeziora”. Tworzą ją również „Czas pogardy”, „Chrzest ognia” i „Wieża Jaskółki”, a razem te książki składają się na zamknięty cykl.

Jeśli jednak przez „sagę” rozumiem wszystkie książki o Wiedźminie, liczba rośnie. W 2026 roku ukazało się „Rozdroże kruków”, powieść o młodości Geralta. Odwiedź inny post, w którym też była o tym mowa. Do tego dochodzą dwa zbiory opowiadań — „Ostatnie życzenie” i „Miecz przeznaczenia” — oraz „Sezon burz” z 2013 roku. Dlatego często mówi się o dziewięciu książkach związanych z wiedźmińskim cyklem. Zestawienia mogą się jednak różnić, zależnie od tego, czy uwzględniają dodatkowe zbiory, takie jak wydane w 2000 roku „Coś się kończy, coś się zaczyna”.

Od młodości Geralta po jego więź z Ciri: różne oblicza wiedźmińskich opowieści

Najchętniej rozdzielam te liczby: pięć tomów tworzy właściwą sagę, a dziewięć książek składa się na szerszy zbiór opowieści o Wiedźminie. Zwykle polecam zacząć od „Ostatniego życzenia” i „Miecza przeznaczenia”, a następnie sięgnąć po pięcioksiąg. W ten sposób najpierw poznaję Geralta w krótszych przygodach, a później śledzę rozwój jego losów i więzi z Ciri.

Warto też doprecyzować rolę kilku dodatkowych tytułów. „Sezon burz” ukazał się niemal 15 lat po zakończeniu głównego pięcioksięgu. Jego akcja rozgrywa się przed wydarzeniami sagi, ale książka nawiązuje do niej z późniejszej perspektywy. „Rozdroże kruków” cofa się jeszcze dalej, do młodości Geralta. Z kolei tytułowe opowiadanie ze zbioru „Coś się kończy, coś się zaczyna” nie należy do kanonicznej historii, więc traktuję je jako dodatkowy bonus dla fanów.

Lista 10 książek o Wiedźminie:

Ostatnie życzenie

Miecz przeznaczenia

Krew elfów

Czas pogardy

Chrzest ognia

Wieża Jaskółki

Pani Jeziora

Sezon burz

Rozdroże kruków

Coś się kończy, coś się zaczyna

Kolejność książek o Wiedźminie według daty wydania

Układanie książek Andrzeja Sapkowskiego według dat pierwszego wydania warto zacząć od opowiadań, które zapoczątkowały przygody Geralta z Rivii. W 1986 roku „Fantastyka” opublikowała „Wiedźmina”, a dwa lata później — „Drogę, z której się nie wraca”. Pierwszy zbiór, „Miecz przeznaczenia”, ukazał się w 1992 roku, natomiast „Ostatnie życzenie” — w 1993. Choć wydarzenia z „Ostatniego życzenia” poprzedzają te z „Miecza przeznaczenia”, w zestawieniu według dat wydań należy umieścić je później.

Potem przyszła pora na pięciotomową sagę, którą Sapkowski publikował niemal co roku: „Krew elfów” (1994), „Czas pogardy” (1995), „Chrzest ognia” (1996), „Wieża Jaskółki” (1997) i „Pani Jeziora” (1999). W 2000 roku autor wydał zbiór „Coś się kończy, coś się zaczyna”, zawierający między innymi tytułowe, niekanoniczne opowiadanie o Geralcie i Yennefer. Po dłuższej przerwie wrócił do wiedźmińskiego świata w „Sezonie burz” (2013), a w 2024 roku opublikował „Rozdroże kruków” — opowieść o młodości Geralta.

Od opowiadań do powrotów do świata wiedźmina

W kolejności wydań moja pełna lista wygląda tak: „Miecz przeznaczenia”, „Ostatnie życzenie”, „Krew elfów”, „Czas pogardy”, „Chrzest ognia”, „Wieża Jaskółki”, „Pani Jeziora”, „Coś się kończy, coś się zaczyna”, „Sezon burz” i „Rozdroże kruków”. Warto przy tym pamiętać, że „Droga, z której się nie wraca” najpierw ukazała się jako osobne opowiadanie, a później trafiła do zbioru „Coś się kończy, coś się zaczyna”. Dlatego lista książek różni się od zestawienia wszystkich publikacji, które uwzględnia również opowiadania drukowane w czasopiśmie.

Daty pierwszych wydań książek z listy przedstawiają się następująco:

• 1992 — „Miecz przeznaczenia”
• 1993 — „Ostatnie życzenie”
• 1994 — „Krew elfów”
• 1995 — „Czas pogardy”
• 1996 — „Chrzest ognia”
• 1997 — „Wieża Jaskółki”
• 1999 — „Pani Jeziora”
• 2000 — „Coś się kończy, coś się zaczyna”
• 2013 — „Sezon burz”
• 2024 — „Rozdroże kruków”

Ten porządek polecam osobom, które chcą prześledzić rozwój serii w miarę ukazywania się kolejnych publikacji: od luźnych opowieści o wiedźminie, przez główną sagę, po późniejsze powroty autora do znanego świata. Jeżeli ciekawią cię takie treści to poznaj autora kultowej sagi o wiedźminie. Nie odzwierciedla on jednak chronologii wydarzeń, ponieważ „Sezon burz” i „Rozdroże kruków” rozgrywają się przed częścią wcześniej wydanych książek. Przy pierwszej lekturze warto trzymać się dat publikacji, a później wrócić do fabuły w porządku chronologicznym, by dostrzec dodatkowe szczegóły. Przy pierwszej lekturze warto trzymać się dat publikacji.

Jak czytać opowiadania o Geralcie zgodnie z chronologią wydarzeń?

Jeśli chcę poznać przygody Geralta w kolejności wydarzeń, zaczynam od opowiadania „Droga, z której się nie wraca”. Historia Visenny, matki wiedźmina, przybliża jego pochodzenie, choć sam Geralt nie jest jej głównym bohaterem. Następnie sięgam po „Ostatnie życzenie”, które pokazuje początki znajomości Geralta z Yennefer i jego przygody, między innymi walkę ze strzygą. Warto pamiętać, że opowiadania tworzą mozaikę, a nie prostą, ciągłą fabułę: stopniowo wprowadzają jednak ważne postacie i motywy.

Potem czytam „Sezon burz” jako osobny, nieco przewrotny przystanek. Jak już śledzisz takie zagadnienia, sprawdź, kiedy premiera „Sezonu burz”. Większość akcji rozgrywa się przed wydarzeniami z sagi, lecz epilog nawiązuje do późniejszego etapu historii, dlatego zostawiam go na koniec. Kolejny jest „Miecz przeznaczenia”, w którym szczególnego znaczenia nabiera relacja Geralta i Ciri. Zawarte w tym zbiorze opowiadania przygotowują do pięciotomowej sagi, a zarazem wyjaśniają, dlaczego spotkanie wiedźmina z księżniczką odmienia losy obojga.

Opowieści o Geralcie splatają osobiste wybory z wielką historią. To właśnie relacje z Ciri i Yennefer nadają jego wędrówce szczególny wymiar.

Od pierwszych prób do finału: podróż przez najważniejsze przygody wiedźmina

Główną historię czytam już w kolejności: „Krew elfów”, „Czas pogardy”, „Chrzest ognia”, „Wieża Jaskółki” i „Pani Jeziora”. W pięcioksięgu Geralt, Ciri i Yennefer wikłają się w wojnę, polityczne intrygi oraz spory między ludźmi a nieludzkimi rasami. Po zakończeniu sagi mogę sięgnąć po „Coś się kończy, coś się zaczyna”, ale tytułowe opowiadanie traktuję jako niekanoniczny, alternatywny dodatek, a nie dalszy ciąg głównej fabuły. Z kolei „Rozdroże kruków” — opowieść o wczesnych latach Geralta, napisana i wydana wiele lat po klasycznych tomach — mogę dodać na początku lektury.

Moja praktyczna kolejność wygląda więc tak: „Droga, z której się nie wraca”, „Ostatnie życzenie”, „Sezon burz” bez epilogu, „Miecz przeznaczenia”, pięć tomów sagi, a na końcu epilog „Sezonu burz” i niekanoniczne „Coś się kończy, coś się zaczyna”. Jeśli zależy mi na chronologii życia bohatera, mogę przed tym zestawem dodać „Rozdroże kruków”, choć książka ukazała się znacznie później niż opowiadania i saga. Taki układ pozwala śledzić drogę Geralta od młodzieńczych prób i pierwszych zleceń po finał najważniejszych przygód, nie udając przy tym, że wszystkie książki tworzą idealnie prostą oś czasu.

Czy Sezon burz i Rozdroże kruków są częścią głównej sagi?

„Sezon burz” i „Rozdroże kruków” zaliczam do wiedźmińskiego cyklu, choć nie do głównej sagi w ścisłym sensie. Historię Geralta i Ciri tworzy pięć powieści: „Krew elfów”, „Czas pogardy”, „Chrzest ognia”, „Wieża Jaskółki” i „Pani Jeziora”. Obie późniejsze książki wracają do wcześniejszych etapów życia Geralta, a tym samym uzupełniają obraz bohatera.

„Sezon burz” ukazał się w 2013 roku. To osobna powieść, której akcja rozgrywa się w okresie znanym z opowiadań o wiedźminie. Nie otwiera pięcioksięgu ani nie stanowi jego bezpośredniej kontynuacji: część wydarzeń poprzedza główną sagę, a epilog rozgrywa się później. Z kolei „Rozdroże kruków” opowiada o młodym Geralcie, który stawia pierwsze kroki w wiedźmińskim fachu. Książka pełni więc funkcję prequela i ukazuje początki jego drogi.

Geralt powraca w opowieściach poza główną historią

Układając lekturę, najpierw sięgam po dwa zbiory opowiadań: „Ostatnie życzenie” i „Miecz przeznaczenia”, a następnie czytam pięć tomów głównej sagi. Dopiero potem wracam do „Sezonu burz” i „Rozdroża kruków”. Dzięki takiej kolejności łatwiej dostrzec, że to opowieści dodatkowe, a nie kolejne rozdziały historii Ciri. Można też czytać chronologicznie: młodość Geralta z „Rozdroża kruków” przypada przed jego późniejszymi przygodami. Z kolei kolejność wydania może zapewnić ciekawszą perspektywę.

Najważniejsze różnice między tymi książkami a główną sagą są następujące:

• „Rozdroże kruków” opowiada o młodości Geralta i początkach jego wiedźmińskiej drogi.
• „Sezon burz” przedstawia osobną historię z wcześniejszego etapu życia Geralta.
• Żadna z tych książek nie należy do pięciotomowej sagi o losach Geralta i Ciri.

Krótko mówiąc, oba tytuły należą do szeroko rozumianego cyklu o Wiedźminie, ale nie do pięciotomowej głównej sagi. „Rozdroże kruków” rozwija wątek początków Geralta, natomiast „Sezon burz” dodaje osobną historię do jego wcześniejszych przygód. Warto traktować te książki jako uzupełnienie świata Sapkowskiego, pamiętając, że zasadnicza opowieść o losach Geralta, Ciri i Yennefer kończy się w „Pani Jeziora”.

Źródła:

1. https://www.smyk.com/pl/pl/porady/wiedzmin---ksiazki-ile-tomow-liczy-seria-i-jak-je-czytac-po-kolei,14756.html
2. https://lubimyczytac.pl/aktualnosci/17910/jak-czytac-wiedzmina-kolejnosc-czytania-sagi-sapkowskiego
3. https://www.taniaksiazka.pl/jak-czytac-wiedzmina-poznaj-kolejnosc-czytania-sagi-a-1458.html
4. https://www.empik.com/pasje/wiedzmin-kolejnosc-czytania-ksiazek-andrzeja-sapkowskiego,125897,a